Korwin-Mikke Janusz

Janusz Korwin-Mikke – polski publicysta i polityk. Założyciel i prezes ugrupowań politycznych: Unii Polityki Realnej, Wolności i Praworządności oraz Kongresu Nowej Prawicy. Poseł na Sejm I kadencji, deputowany do Parlamentu Europejskiego VIII kadencji.

W latach 1962–1982 należał do Stronnictwa Demokratycznego. W 1978 założył Oficynę Liberałów.

Podczas I Krajowego Zjazdu Delegatów NSZZ „Solidarność”, który odbył się w 1981 w Gdańsku, skrytykował decyzje podjęte przez zjazd z powodu uchwalenia jednocześnie dwóch sprzecznych w jego ocenie programów gospodarczych. W 1981 opublikował swoje postulaty na XII Kongres Stronnictwa Demokratycznego w broszurze pt. Mała niebieska książeczka. Wezwał członków SD do odrzucenia ideologii PZPR i wprowadzenia w Polsce zasad wolnego rynku. Nowe władze SD nie podjęły żadnego z przedstawionych przez niego postulatów.

W marcu 1982 został zatrzymany za kolportaż wydawnictw drugiego obiegu, a następnie internowany w Białołęce na okres od 9 kwietnia do 13 lipca 1982. Po zwolnieniu z internowania podpisał tzw. deklarację lojalności. W 1986 Janusz Korwin-Mikke rozpoczął wydawanie kwartalnika konserwatywno-liberalnego „Stańczyk”. W 1987 został koordynatorem nowo powstałego Ruchu Polityki Realnej (w 1989 przekształconego w Unię Polityki Realnej).

W 1990 założył tygodnik „Najwyższy CZAS!”. W 1995 doszło do rozłamu w UPR, gdy grupa konserwatywnych działaczy skrytykowała Janusza Korwin-Mikkego za nieudzielenie poparcia Lechowi Wałęsie w drugie turze wyborów prezydenckich. Na zjeździe partii doprowadzili oni do usunięcia go z funkcji prezesa. Kiedy władze UPR nie zatwierdziły tego wyboru frakcja konserwatywna, postanowiła opuścić partię i powołać w styczniu 1996 nowe ugrupowanie pod nazwą Stronnictwo Polityki Realnej. Konserwatywno-Liberalną Partią UPR Janusz Korwin-Mikke kierował do 1997, kiedy to złożył rezygnację z funkcji prezesa, przyjmując odpowiedzialność za porażkę opartego na tym ugrupowania komitetu wyborczego w wyborach do Sejmu. W 1999 ponownie objął tę funkcję, ustępując tym razem ze stanowiska w 2002 po nieudanych dla UPR wyborach samorządowych.

Janusz Korwin-Mikke był posłem na Sejm I kadencji. Trzyosobowe Koło Parlamentarne UPR w Sejmie przedłożyło kilkanaście projektów ustaw. Jedyną skuteczną inicjatywą parlamentarzystów UPR było przegłosowanie przez Sejm w dniu 28 maja 1992 uchwały lustracyjnej osób zajmujących wysokie stanowiska państwowe, skutkującą utworzeniem tzw. listy Macierewicza.

Kandydował bez powodzenia w kolejnych wyborach parlamentarnych w 1993, 1997, 2001, 2005, 2007, 2011, w wyborach do PE w 2004 i 2009 oraz w wyborach samorządowych w 2006 i 2010 roku. Bezskutecznie ubiegał się także o stanowisko senatora w wyborach uzupełniających do Senatu (dwukrotnie). Czterokrotnie kandydował także na urząd prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. W 1995 i 2000 z ramienia UPR, w 2005 jako kandydat Platformy JKM z poparciem UPR, w 2010 jako kandydat partii Wolność i Praworządność. W drugiej turze wyborów w 2010 zasugerował poparcie Jarosława Kaczyńskiego.

W 2014 kierowany przez niego KNP w wyborach do europarlamentu zajął 4. miejsce z wynikiem 7,15% głosów. Janusz Korwin-Mikke wywalczył jeden z czterech mandatów przypadających temu ugrupowaniu.

MK

źródło: wikipedia.org, prezydentkorwin.pl

Comments

Comments

Dodaj komentarz